Farabi Sokak’ta yürürken, küçük tezgâhın ardında gülümseyen bir yüz karşılıyor insanı. O, 35 yaşındaki Medine Çetinkaya. Boy kısalığı nedeniyle yıllarca ötekileştirilen, üniversite hayalini maddi imkânsızlık yüzünden yarıda bırakmak zorunda kalan Çetinkaya, şimdi sokakta tezgâh açarak yaşam mücadelesi veriyor. “Dilenci değilim” diye özellikle vurguluyor; tek istediği, emeğiyle kazanabileceği bir iş.
Çocukluk hayali avukatlıktı
Medine Çetinkaya’nın hikâyesi, ilkokul sıralarında başladı. “İlkokuldan beri kısa boylu olduğum için ötekileştirildim” diyor. Ortaokulda yalnızlıkla mücadele etti, hep tek başına oynadı. Lisede arkadaş ilişkileri biraz daha iyi olsa da, üniversitede okumak hayali yarım kaldı.
“Muhasebe bölümünü kazandım ama ailem maddi imkânsızlık yüzünden gönderemedi. Çocukluk hayalim avukat olmaktı. Okuyabilseydim çok çalışırdım” diye anlatıyor.
Tiyatrodan belediyeye, en sonunda sokağa…
Bir komşusunun yönlendirmesiyle 20’li yaşlarda özel bir tiyatro grubunda sahne aldı; “7 Cüceler Tiyatrosu”… Kazancı azdı ama cep harçlığını çıkarıyordu. Sonra kendi imkânlarıyla İşkur’a başvurdu. Engelli kontenjanından Mamak Belediyesi’nde işe girdi ve yaklaşık bir yıl çalıştı. Ancak işten çıkarılınca uzun süre yeni bir iş bulamadı.
“Engelli arkadaşlarım sokakta satış yapmamı önerdi. İki senedir tezgâh açıyorum. Engelli maaşım da kesildi. Zaten 4 bin lira alıyordum. Şimdi kiramı bile ödeyemiyorum. Birikmiş borcum var” diyor.
“Boyun biraz daha uzun olsaydı…”
Çetinkaya, iş başvurularında aldığı tepkileri acı bir tebessümle aktarıyor: “Arıyorum, ‘boyun biraz daha uzun olsaydı seni alırdık’ diyorlar. Boy kısalığından dolayı bazı işler zor oluyor, tezgâha yetişemiyorum, perde asamıyorum. Evde yüksek yerlere ulaşmak için tabure kullanıyorum. Ama ne iş olsa yaparım.”
“Engellilere iş versinler”
Kışın soğuğuna, yazın sıcağına rağmen tezgâhının başında durmaya devam eden Çetinkaya, belediyelere ve kurumlara defalarca başvurmuş: “Engelli kontenjanı yok” cevabını almış.
“Sokaklarda beni dilenci sanıyorlar ama ben dilenci değilim. Mendil, çorap satıyorum. Engellileri istihdam etsinler. Sesimizi duysunlar. Biz iş istiyoruz, güvence istiyoruz. Kimsenin eline bakmak istemiyoruz. Sağlam insanlar zaten her şeyi yapabiliyor. Telefona bakma, dosya taşıma, çay götürme gibi birçok işi bize verebilirler” sözleriyle çağrısını yineliyor.
