Edebiyata merakınız varsa; gerçekten olanla kurgusal bir karakter gibi yaşayanları farkında olmadan ayırt etmeye başlıyorsunuz. Ben o karakterlerden birini, aramızda bir "gölge" gibi yaşayan birini uğurladım bugün içimden.
Şu iletişim çağında telefonum, "O ölmüş" diyecek birinin aramasıyla çalmadı. Hiçbir sosyal medya hesabında "O"nun vefat haberini duymadık. Kendisinin de bir sosyal medya hesabı yoktu. Arasanız telefonunu ya açar ya açmazdı. "Buluşalım" dediğinizde, "olur" deyip dönmezdi. Yeryüzünden kendini silmiş ya da hiç var olmamış gibiydi. Karşılaştığımızda, o da yılda bir kez belki; sosyal medyada "paylaşım" kölesi olmuş bizlerle, kırmadan dökmeden birkaç cümle eder, bir dostluk beklentiniz varsa selam gönderilenler listesine birkaç kişi daha ekleyerek size, birinizin bir diğerinden farkı yok mesajı verirdi.
Tam anlamıyla bir romanın kurgusal karakteri gibiydi. Tutunamayanlar'ın Selim Işık'ıydı. Tanıdığınız kimseye benzemezdi. Bu her şeyin üzerimize boca edildiği iletişim çağının değil, 1970-80'leri yaşayan, gözünün önündeki hakikati arayan ama acıları yüzünden bile isteye hep teğet geçen karakteriydi. Onu alıp bir Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz filmine koysanız, olurdu!
Kendi yükü kendine yettiği için kendisi gibi olanlardan kaçtı. Sabahtan çantasını omzuna takar, annesiyle yaşadığı evinden çıkar yürüyebileceği kadar yürür, yorulduğu yerde bir tesbihçinin, bir sahafın dükkanında soluklanır, çayını içer kalkardı. Bir sonraki sigarasını, bir öncekinin ateşiyle yakardı. Yemeğini, bir tanıdığının yanında yer, yine çayını içer, yine bir tanıdığına rastlayacağı yere kadar yürürdü.
Yıkıntılarından arta kalan tuğlalarıyla kendini yeniden inşa etmeye çalıştıkça yıkıldı. Kalbi bunca acıya, bunca ayağa kalkma çabasına yenik düştü. Önce direndi, biraz iyileşti ama sonra kendi intiharına karar verdi. Ucuca eklediği sigaralar arasında süre kısaldı, miktar arttı. Ölümü çağırdı ve ölüm onu Kızılay'da yakaladı. Yere düşmüş ve bizim tanıdığımız, sevdiğimiz, arkadaşımız Birol Doğan'ı ambulans alıp götürmüş, morga kaldırmış.
Arasanız arama motorlarında adını, resmini bulamayacağıız, sosyal medya hesabını bulamayacağınız, tertemiz, ak ve pak bir karakteri, Birol Doğan'ı kaybettik.
Birol Doğan'ı Akşam Gazetesi'ne Parlamento Muhabiri olarak göreve başladığımda gazetenin muhasebe sorumlusu olarak; nezaketine ve mesafesine hayran olduğum biri olarak tanıdım. Bugün; onun ardından aslında bir roman kahramanını tanıdığımı farkediyorum. Birikimi dikkate alınırsa "indirgenmiş" bir işe, bir maaşa, daha fazlasını isteyecek ne takati ne de hakkını verecek gücü olmadığı için razı geldiğini ancak bu yaşta anlayabiliyorum.
Hiçbir şey yapmadan, yaptıklarını da göze batmadan yaparak sevdirdi sanırım kendini. Dengeyi sessizlikte yakalamıştı. Başkalarını da susar hale getirmeyi iyi bilirdi. Neden bir gölge gibi yaşadığını, neden görünmediğini, görünmek istemediğini çok sonra öğrendim. Böyle yaşama yüceliğine çektiği acılardan sonra vardığını da öyle....
Çok az insan benim ya da bir başkası için bir "veda yazısını" hak eder. Benim için onlardan biri gitti bugün. Kalan bir kaç kişi için, dua edeceğim.
Güle güle Birol...
