Hikayesi olmayanın reklamı olmuyor. Atletizmde hikaye, reklam ve sponsor zincirini oluşturması için televizyon desteği şart oldu.
Kıyaslanmadan hiçbir şey açıklanamaz. Pandemi insanları korkutmak içindi. Atletizm ve Olimpik sporu kenara itilmişlikleri de korkutmaktan öteye geçemiyor.
1960’lı yıllarda refah zirvesindeydi. Herkesin cebinde parası vardı. Zamanla teknoloji gelişince bu refahın artacağı düşünüldü. Sonunda tam tersi oldu. İnsanlar yalnızlığa mahkum edildiler, gittikçe fakirleştiler.
Birinci Dünya Savaşında 50 milyon insan öldü. İkinci Dünya Savaşında ise 100 milyon insan öldü.
Atletizm ve Olimpik dallar 1990’lara kadar el üstünde tutuluyordu.
Sonra kenara itildiler. Devlet sübvansiyonları ve birkaç kulübün desteği olmasa tamamen yoksullaşıyorlardı.
Günümüzde Atletizm kaynak gücünü tükettiği için sonuç alamıyor.
Sonuçta manzara karşımıza şöyle çıkmıştı:
Atletizm ve Olimpik dallar öksüz çocuk gibi ortada kalmış oldular.