İlk gülüşleriyle evin havasını değiştiren, minik elleriyle duvarlardaki sessizliği bile canlandıran, saf sevgi timsali o zarif varlıklar. Dünyanın bütün acılarını bir mendile sarıp gülümsetebilen yüreklerdir… Kız, doğar doğmaz, evin dili yumuşar. Hane, unutulmuş bir duayı hatırlarmış gibi derin bir nefes alır.
Evin neşesi olduğu kadar, ilahi hikmetin aynasıdır. Cennetin önsözü gibidir. Onun olduğu ev, rahmet kokar. Kahkahasıyla kapılar genişler, adımlarıyla bereket gelir. Ana rahminden dünyaya düşen her kız çocuğu, aynı meziyetle donatılmış ve yaradılışın incelikli tarafının tezahürü… Rahmetin tecellisidir. Kız çocuğunun doğduğu eve melekler sevinçle iner, o ev artık bir ‘yürek mektebi’ne döner.
Gönül, en saf haliyle bir kız çocuğunun kalbinde görünür. Orada kin barınmaz, merhamet çağlar; kibir değil zarafet yeşerir. Orada ‘ben’ değil, ‘biz’ nefesi dolaşır. Bir kız çocuğu büyütmek, dünyanın sertliğine karşı sabırla dantel örmeye benzer. Rüzgar esecek, fırtına kopacak, günler kararacak, patika çetinleşecek ama bu narin varlık hem dirayetini koruyacak hem de parıltısını arttıracak. Zaman geçtikçe sevgi ilminde pişen gönül alemi, sükunetle, uçsuz bucaksız hayallerle harmanlanacak.
Kız çocuğu, sadece bir ‘evlat’ değil; yaratılışın incelikli tezahürüdür. Erkek güçle inşa eder, kız güzellikle diriltir. Yürekleri de, eşsiz bir cevher taşır… ‘Şefkat’ daha oyuncaklarını paylaşmayı öğrenmeden, duygularını paylaşmayı bilir. Ağlayan bir arkadaşını gördüğünde elindekini verir; ana/babanın yorgunluğunu hisseder, sessizce dizine yaslanır. Kız çocuğunun gülüşü, bünyeye güneş gibi doğar. Henüz kelimelere dökülmeden, alemi susturan o saf tebessümde, geleceğin tohumu gizlidir. Kız çocukları, doğaları gereği birleştiricidir. Küçücük yaşta bile oyuncak bebeğe sarılırken içgüdüsel bir şefkatle korur onu… işte orada başlar ‘ana yüreği’. O yürek yalnızca doğurmak için değil, yaşatmak, onarmak ve anlamak için atar. Büyüdükçe, etrafındakilerin acılarını fark eder, önce dertlenir, sonra bir yolunu bulup umut olur. Yapıcılığı da tam burada yeşerir. Yıkıntının içinde bile bir çiçek arar; bulamazsa kendi eker. Dünyanın karmaşasında düzen, kaosun içinde denge kurar. Belki bir öğretmendir, belki bir mühendis, belki bir anne, belki de sadece bir dost… Ama her halükarda bir tamamlayıcıdır.
Boşuna denmemiştir. “Yuvayı dişi kuş yapar” diye. Kızlarımız, toprağa dokunmadan doğayı hisseden, söylenmeden duyguyu sezen, kırılmadan koruyan yüreklerdir. Onların gözlerinde, dünyanın bugünü kadar yarını da vardır. Bir kız çocuğu, eve sadece neşe değil, denge de getirir. Küçük bir jestiyle kırgınlıkları, masum bakışıyla kızgınlıkları yumuşatır. Her düşüşten sonra kalkmayı, her kırılmadan sonra yeniden sevmeyi bilirler. Çünkü onların gönlü, hayat gürültüsünü aşabilecek enginliktedir. Kızlarımız, her gün küçük mucizeler yaratır. Birini dinleyerek, birine sarılarak, bir yarayı fark edip sessizce sarmaya çalışarak… Hatta layıkıyla insan olmanın en zarif tarafını bize öğretirler “Anlamanın en güzel biçimi, sevmektir.”
Biz öğrettikçe, onlar bizlere daha fazlasını öğretir. Bakış açıları farklıdır. Henüz kelimeleri tam bilmeden duyguların dilini öğrenirler. Aile üzülse, daha sorulmadan fark eder, kardeşi ağlasa, susturmak için değil, anlamak için yaklaşırlar. Kız çocukları duygusal zekanın en parlak halini temsil eder. Onlar insanın içindeki karmaşayı sezgisel bir incelikle çözer. Bakıştaki kırgınlığı, sessizlikte sevgiyi hissederler. Bu ehil gönül doğuştan hediyelenir. Bu naif varlıklar zamanla, anlayışın, empatinin, nazikçe direnmenin öğretmeni olacaklardır. Güçleri zarafette başlar. Kızlar büyüdükçe, sadece kendi hayatını değil, çevresindekilerin de duygusal iklimini değiştirir. Yaşam enerjisi, güven duygusu yayar. Sevildiklerinde ışığa dönüşür; baskılandıklarında bile içlerinden sönmeyen bir umut doğar. Çünkü onlar, sevmenin ve affetmenin canlı halidir. Nasıl sevilir, nasıl affedilir, nasıl umut edilir… Bir kız çocuğuna baktığında insan, dünyanın aslında o kadar da karanlık olmadığını fark eder. Çünkü onların içinde ışığı hiç sönmeyen bir kandil vardır.
Kız çocukları sezgileriyle hareket eder ama özünde akılla işlenmişlerdir. Onların düşünme biçimi, çizgisel değil, daireseldir. Bağlantılar kurar, duygularla düşünceler arasında köprüler inşa ederler. Zekaları ile duyguları bir bütündür. Çabucak öğrenirler… Sadece akıl insana yol göstermez; kalp de yön bulmanın bir aracıdır. Rumi’den feyz ile; “Aklın bir kanadı ilim, öteki kanadı aşktır.” Kızlarımız bu iki kanadı birlikte taşır.
Kız çocuğunun hayal gücü, evrenin boşluklarını doldurabilecek kadar geniştir; zira o hayal ederken, sadece kendi kaderini değil; başkalarının değerlerini de düşünür. Taşa duvara ağaç çizerken bile umut eker. Bir defterin köşesine çizilen kelebek, aslında özgürlüğün provasıdır. Sanki kalpleri sema edercesine; anlamak, yaşatmak ve onarmak için letafet içinde döner durur. Hangi yolda yürürse yürüsün, iyileştirme kudreti taşır içinde.
"Hayal gücü bilgiden daha önemlidir. Çünkü bilgi sınırlıdır; hayal gücü dünyayı kuşatır.” – Albert Einstein
Kız çocuklarına duyulan sevgi, yalnızca bir evin değil, medeniyetin kalbinde atar. Bir toplumun kız çocuklarına nasıl baktığı, o toplumun vicdanıdır. Kız çocuğunu ihmal eden her düşünce geleceği karartır. Onlara verilen özgürlük insanlığın nefesidir. Kız çocuklarının gülüşü azaldığında umut da azalır; merakları bastırıldığında yaratıcılık körelir. Çünkü hakkaniyetli bir kız çocuğu dünyaya ‘neden’ değil, ‘nasıl’ daha iyi oluruz diye bakar. Ve gelecek, onun kalbinde yeniden doğar. Kız çocuğunun sabrı dönüştürücüdür. O toplumun duygusal ve ahlaki pusulasıdır.
Bu küçük kız büyür, kadın olur, ana olur, büyükanne olur ama gözlerine dikkatle baktığınızda, hala o küçük kızın pırıl pırıl bakışlarını farkedersiniz. Hayat yıpratır ama gönül ışığı hiç sönmez. Çünkü o, hayalin inci tanesi ve rahmetin yeryüzündeki gölgesidir.
